Sommigen gaan heel ver met hun Spinozagekte

Zie hier ergens in Haifa deze trap met Spinoza beschilderd (cf. tweet)
De essayist en vertaler Nicolas G. Varela bracht het niet als retweet, maar als eigen tweet met de tekst: Grafittis filosóficos: Spinoza en una escalera (Haifa, Israel)

Over van onze kennis het belangrijkste affect maken

Nietzsche herkende in zijn enthousiaste kaart aan zijn vriend Franz Overbeck in juli 1881 dat hij in Spinoza in de in de kop geuite opzet een voorloper had.

Twee jaar geleden, op 13 september 2015, had ik een blog “Weer boek over Spinoza & Nietzsche op komst.” Dat ging om

Stuart Pethick, Affectivity and Philosophy after Spinoza and Nietzsche. Making Knowledge the Most Powerful Affect. Palgrave Macmillan, 2015 -  |  251 pagina’s  cf. book.google

Dat boek wil verkennen of en hoe die twee filosofen overeenstemmen in deze door Nietzsche geuite overtuiging.

Inmiddels kan ik melden dat het boek op 25 maart 2017 op issuu is geplaats, waar het in z’n geheel te lezen is en voor degenen die een account op issuu hebben, kan worden gedownload.

The Oxford Handbook of Spinoza al in te zien op books.google

In het blog van 16 juni 2017 meldde ik dat
Michael Della Rocca (ed.), The Oxford Handbook of Spinoza. Oxford University Press, isbn 9780195335828 - voor oktober 2017 gepland staat [£97.00; bij bookdepository gaat het € 128,87 kosten].
Inmiddels beweert bookdepository dat het 28 Sep 2017 verschijnt en bij hen 165,03 € gaat kosten, wat me een vergissing lijkt (die 6 moet misschien een 0 zijn?).
 
Enfin, in dit blog wil ik doorgeven dat het al via books.google in te zien is. De lange inleiding van Della Rocca is te lezen, alsmede de twee daarop volgende hoofdstukken grotendeels.

Jerome Neu zette Spinoza centraal in zijn emotie-onderzoek (maar ging dat helemaal goed?)

Eerder dan Nico Frijda die in De emoties (1988 - zie cover onderaan) teruggreep naar Spinoza, bracht Jerome Neu Spinoza ’t hedendaagse emotie-onderzoek binnen in zijn Emotion, Thought and Therapy (1977). Frijda verwijst overigens niet naar Neu (cf. PDF van De emoties). Ook Antonio Damasio verwijst in zijn Looking for Spinoza: Joy, Sorrow, and the Feeling Brain (2003) niet naar Neu. Kees Schuyt doet dat wel en maakt in zijn hoofdstuk over de conatus flink gebruik van ’t in 1977 verschenen en recenter werk van Neu, reden waarom ik naar deze emotiefilosoof op zoek ging. Aan het slot zal ik laten zien hoe Lilli Alanen in haar recent verschenen “Affects and Ideas in Spinoza's Therapy of Passions” waarschuwt tegen het zien van Spinoza’s theorie over de passies als vooral een cognitieve emotietheorie.

Jerome Neu is Professor of Humanities, University of Califonia, Santa Cruz [Cf. vandaar foto]; auteur van een aantal boeken (zie onder).

“Jerome Neu has been one of the most prominent voices in the philosophy of emotions for more than twenty years, that is, before the field was even a field. His Emotions, Thought, and Therapy (1977) was one of its most original and ground-breaking books. Neu is an uncompromising defender of what has been called the "cognitive" theory of emotions.” (Robert C. Solomon) [1]

Neu’s invloed moet niet te hoog worden geschat, want bijvoorbeeld Martha Nussbaum die soms in één adem genoemd wordt met Neu als het gaat om auteurs die ’t cognitieve  en evaluerende aspect van emoties benadrukken, heeft in haar Upheavals of Thought: The Intelligence of Emotions (2001), geen enkele verwijzing naar Neu (maar wel flink wat naar Spinoza) [cf. books.google].

Voor een breder overzicht van de thema’s die in dit onderzoek aan de orde zijn, verwijs ik naar het artikel “Emotion” in de Stanford Encyclopedia of Philosophy. Dan nu naar de werken van Neu:

Nieuw boek van Michael LeBuffe: Spinoza on Reason

Ook al reageert niemand of nauwelijks nog iemand meer op dit blog, ik blijf jullie bestoken met informatie die ik op mijn pad opvang. Zo vandaag dat er een nieuw boek uit is of binnenkort op komst is van Michael LeBuffe die we kennen van From Bondage to Freedom: Spinoza on Human Excellence (2010) en van o.a. de pagina over “Spinoza's Psychological Theory” op Stanford Encyclopedia of Philosophy:

Michael LeBuffe, Spinoza on Reason. Oxford University Press, 2018 [2017] - 256 pp.

Volgens de uitgever wordt het “Published: 30 November 2017 (Estimated)”, reden waarom 2018 als jaar van uitgave in het boek komt; het gaat £47.99 kosten. Volgens feedbooks.com zou het € 74.07 kosten en is de EPUB vandaag uitgekomen. Bij bookdepository.com is de prijs € 59,95, maar is het nog niet leverbaar. Bij feedbooks.com is een preview te downloaden waarin het begin van het boek, w.o. de Inleiding te lezen is; bij books.google kunnen delen verderop in het boek worden ingezien.

Alsjeblieft.

Hasana Sharp’s “Spinoza and the Politics of Renaturalization” op internet

Zes dagen geleden verscheen het artikel van

Hasana Sharp, “Spinoza and the possibilities for radical climate ethics.” In: Dialogues in Human Geography Vol 7, Issue 2, 2017 [cf.]. Een reactie op een artikel van Susan M. Ruddick in hetzelfde tijdschrift: “Rethinking the subject, reimagining worlds.“

Gisteren al bracht Karel D’huyvetters er de Nederlandse vertaling van [cf. hier]. Veel inhoud heeft het niet; ik ben er dan ook niet erg van onder de indruk. Na de onttroning van de mens als uitzonderlijke variant van de natuur, wil ze op zoek naar een anti-antropocentrische ethiek – verdergaand dan die bij Spinoza te vinden is. Spinoza ontmantelde dan wel de metafysische prioriteit die mensen zich toegeschreven hadden. Hij verbrak de grondvesten van het menselijk exceptionalisme en van de gewaande superioriteit van de menselijke soort, maar hij pleitte er niet voor om menselijke belangen in evenwicht te brengen met die van niet-menselijke wezens (E4p35s). Hij had op zijn beurt volgens Sharp toch nog teveel exclusieve aandacht voor de mens en de menselijke soort. De hedendaagse antropogene ecologische verwoesting vraagt echter een ecologische ethiek, waarbij Spinoza wel onze leermeester kan zijn, maar op welk terrein we het meeste nog zelf moeten uitvinden.

Misschien kan men beter bij het begin beginnen: haar zes jaar geleden verschenen veel geprezen boek dat inmiddels op internet is te vinden:

Der Selbsterhaltungstrieb als Grundlage für die Ethik bei Spinoza

Net nu ik op het punt sta aan hoofdstuk 10 van Kees Schuyt’s Spinoza en de vreugde van het inzicht, over “Bestaansdrang, zelfbehoud en de oorsprong van emoties” te beginnen, brengt Google afbeeldingen waar ik dagelijks naar nieuws zoek de titelpagina van

Kurt Leonhardt, Der Selbsterhaltungstrieb als Grundlage für die Ethik bei Spinoza. Inaugeral-Dissertation. Leipzig: Heinrich John, 1907

[intussen bracht De Swollenaar vandaag het bericht, dat ik ook meteen doorgeef: "Kees Schuyt spreekt op maandag 18 september om 19.45 uur over ‘Spinoza en de vreugde van het inzicht’ bij het Filosofisch Café dat wordt gehouden in zaal De huiskamer van Stadkamer aan de Zeven Alleetjes."]

Ik kan er dan niet omheen bij archive.org even door zo'n boekje te ‘bladeren’ en besloot het sympathieke slothoofdstuk van dit korte werkje hier op te nemen. Over Kurt Leonhardt kom ik niets anders te weten dan wat hij zelf in zijn Lebenslauf aan het einde meedeelt: 28 juli 1880 in Döblin geboren, het Königl. Realgymnasium bezocht, aan de universiteit in Leipzig geschiedenis, nieuwe talen en filosofie gestudeerd. Na z'n militaire dienstplicht zette hij zijn studie voort aan de landsuniversiteit en was werkzaam aan diverse gymnasia. Hoe het hem verder verging vertelt die Lebenslauf uiteraard niet.