donderdag 18 oktober 2018

NDPR brengt review van de nieuwste Engelse Ethica-vertaling


In het blog van 29 juni 2018 signaleerde ik de “Nieuwe Engelse Ethica-vertaling, gebaseerd op de komende nieuwe kritische editie:”
Spinoza, Ethics. Proved in Geometrical Order. Edited by Matthew J. Kisner; translated by Michael Silverthorne and Matthew J. Kisner. Cambridge Universiy Press [Series: Cambridge Texts in the History of Philosophy], 2018

Welnu, vandaag verschijnt bij de NDPR de bespreking ervan door Steve Barbone. Barbone vergelijkt de nieuwe vertaling op een aantal belangrijke punten met die van Samuel Shirley en Edwin Curley. De slotalinea luidt:

In sum, Silverthorne and Kisner's new translation is to be appreciated for the work done to help bring English readers closer to Spinoza's text by using different English terms for Spinoza's Latin ones. This choice betrays their decision to favor text over convention insofar as we lose, literally, key aspects of Spinoza's philosophy (e.g., "the three kinds of knowledge"). On the other hand, readers must decide for themselves whether they prefer being betrayed by translations that provide them with phrases and wordings with which they are already familiar even though these beloved phrases may not be quite so literal renderings, or whether they prefer being betrayed by a more textual rendition that forgoes these well-known wordings. At any rate, it becomes a matter of which betrayal we are willing to live with, and it is Spinoza himself who informs us that every interpretation already betrays something of the one who makes it: "It follows . . . that the ideas that we have of external bodies indicate the constitution of our own body more than the nature of the external bodies" (61).

woensdag 17 oktober 2018

Slowaakse M.P. Joppová over het consequentialisme van #Spinoza’s Ethica


Michaela Petrufová Joppová, afgestudeerd master in de Ethiek, is aan de Universiteit van Prešov in Slowakije bezig met haar proefschrift over filosofisch-antropologische achtergrond van de ethiek van de sociale gevolgen ervan (promotor prof. Dr. Vasil Gluchman). Analyseert de kwestie van de mens als een morele entiteit in de context van fundamentele antropologische categorieën van een ethiek van sociale gevolgen. Daarin verwerkt ze ook de sociale ethiek en antropologie van Spinoza. [Cf., cf. en cf.] Over de laatste schreef ze intussen het volgende artikel:
Michaela Petrufová Joppová, “Spinozian consequentialism of ethics of social consequences." In: Ethics & Bioethics (in Central Europe), 2018, 8 (issue 1–2), 41–50
Abstract: The present article deals with specific normative concepts of Spinoza’s ethical system and compares them to certain aspects of the theory of ethics of social consequences. At first, a way to approach the problem of normativity in Spinoza is presented, concentrating on the obligatory character of rational – or intellectual – motives. Then, theoretical evidence is presented which links Spinoza to normative-ethical consequentialism. The basis for a consequentialist model of Spinoza’s ethics is the concept of perfection, and on this basis it seems possible to consider its compatibility with non-utilitarian forms of consequentialism, such as ethics of social consequences. Conclusively, the paper’s aim is to present the possibility of considering Spinozian consequentialism as a non-utilitarian consequentialism, while considering ethics of social consequences as a contemporary form of Spinozian consequentialism. [Cf. en PDF]
En passant geeft ze ook het verschil aan tussen Spinoza en Kant.

dinsdag 16 oktober 2018

Wat is dat voor slappe vraag: "Bestaat er een God?" Lees toch #Spinoza !

Vandaag verschenen

Vandaag zou Louis Althusser 100 jaar geworden zijn. Hij zette velen op het spoor van #Spinoza



Vanavond om 19:05 uur zendt de Oostenrijkse radio Ö1.ORF een programma over uit over deze Franse filosoof, getiteld “Das Subjekt als Untertan.” Gisteren werd het op hun website voorbereid door een uitgebreid artikel door Nikolaus Halmer, waarin ook Althussers leunen op Spinoza aan de orde komt.

Jonathan Rée over #Spinoza's 'Ethics': What do you mean by 'God'?


Een week geleden bracht de London Review of Books Online exclusive een korte video, waarin filosoof Jonathan Rée “het verhaal in Spinoza's “knoestige werk van 17e-eeuws rationalisme, de Ethica, ontrafelt.”
Niet onaardig zoals in ruim 6 minuten de opzet van de Ethica wordt samengevat.

maandag 15 oktober 2018

Studium over Johannes Hudde (1628 - 1704) en ondermeer #Spinoza


Johannes Hudde door Michiel van Musscher, 1686 (Rijksmuseum)
Anton Bossers wees mij erop (waarvoor dank) dat een paar dagen geleden Studium, Tijdschrift voor Wetenshaps- en Universiteitsgeschiedenis, met een Special uitkwam over Johannes Hudde (1628 - 1704). Het is het resultaat van een symposium over Johannes Hudde dat op 1 juni 2017 plaatsvond in de aula van de KB (cf.). De artikelen van dit Volume 11 - Issue 1 - 2018 zijn op gewina-studium.nl gratis te lezen of te downloaden.

 
Ik haal voor hier uiteraard het artikel naar voren van Wiep van Bunge over de brieven die Spinoza aan Hudde schreef over: waarom er maar één God is. Het is een informatief en actueel artikel, waarin Van Bunge laat zien hoe problemen die Hudde met Spinoza’s bewijsbenadering moet hebben gehad, eigenlijk in het Spinozisme nog steeds bestaan.
Hudde's Specilla circularia (1656), dat door de KB werd verworven (cf. blog van 22-12-2016: 'Specilla circularia' van Johannes Hudde teruggevonden), werd voor dit nummer van Studium vertaald in het Nederlands

zondag 14 oktober 2018

Signalement: Kristin Primus bracht haar hoofdstuk "Scientia Intuitiva in the Ethics" naar academia.edu - #Spinoza


Graag wijs ik op het volgende. Recent heeft Kristin Primus, assistant professor in the Department of Philosophy at UC Berkeley [cf.], haar hoofdstuk

Kristin Primus, "Scientia Intuitiva in the Ethics". Chapter 8 in Yitzhak Y. Melamed (Ed.), Spinoza's Ethics. A Critical Guide [Camridge University Press, 2017 – cf. blog] op haar pagina bij academia.edu geplaatst – als enige tekst vooralsnog.

Abstract: Cognition of the third kind, or scientia intuitiva, is supposed to secure beatitudo, or virtue itself (E5p42). But what is scientia intuitiva, and how is it different from (and superior to) reason? In this chapter, I suggest a new answer to this old and vexing question at the core of Spinoza’s project in the Ethics. On my view, Spinoza’s scientia intuitiva resembles Descartes’s scientia more than has been appreciated. Although Spinoza’s God is not Descartes’s benevolent, transcendent God, Spinoza agrees with Descartes that the highest certainty requires that a cognizer correctly conceive of God and her causal relation to God; it is only with cognition of the third kind that a cognizer can be certain that her adequate (that is, clear and distinct) representations of extramental things agree with formally real, extramental ideata, and so are true. If this is right, a reading of Spinoza that has dominated scholarship since the Ethics’ publication is misguided: for Spinoza, it is not always the case that having (and recognizing that one has) a clear and distinct idea is sufficient for knowing that that idea is true. I end the chapter by suggesting why scientia is intuitive for Spinoza: Spinoza attempts to avoid Cartesian-Circle-style circularity by insisting that a cognizer must intuit the correct representation of God and God’s relation to things. [Cf.]

Ze gaat o.a. ook in discussie met Sanem Soyarslan, met wie ze het op een aantal punten niet eens is. Overigens niet met haar dissertatie [cf. blog], maar met haar artikel “The Distinction between Reason and Intuitive Knowledge in Spinoza's Ethics,” [in: European Journal of Philosophy 24 (1) [2016], pp. 27-54], waarnaar Primus overigens nergens volledig verwijst; ze volstaat met “The Distinction” – en dan zoekt de lezer het maar uit [het is te  vinden op Sanem Soyarslan’s pagina op academia.edu].
De website van Kristin Primus.

zaterdag 13 oktober 2018

Philipp Restetzki schreef: “Eine kleine Sonntagsmeditation auf Spinoza” - #Spinoza


Philipp Restetzki, over wie het vorige blog over zijn Goethe-Spinoza-studie ging, is méér dan alleen een scholar. Zo werd op 6 juni 2017 een CD uitgebracht, waarop de Görlitzer Rockband [semper] Mirandus de muziek verzorgde en Philipp Restetzki de tekst uitsprak van "Ausgewählte Gedichte von Wilhelm Busch als vertonte Musikstücke - Unerhört in beiderseitigem Sinne. Denn wer Busch kennt, weiß, dass das Chaos und der Humor häufig Hand in Hand gehen."
U kunt hun "Wilhelm Busch - Unerhörte Geschichten"  beluisteren door op bovenstaande afbeelding te klikken, of op Soundcloud.

En Philipp Restetzki publiceert op internet ook gedichten. Op 11 september 2012 bracht Philipp Restetzki op zijn blog poet/notes deze "Sonntag, Eine kleine Sonntagsmeditation auf Spinoza: "

Philipp Restetzki, uit een nieuwe generatie Goethe-geleerden, specialiseerde zich in Goethe’s #Spinoza





Philipp Restetzki
Philipp Restetzki studeerde Germanistik & Philosophie aan de Universität Tübingen; hij promoveerde vervolgens op zij dissertatie „Goethe und Spinoza“ aan de Johannes-Gutenberg-Universität Mainz. Hij woont in Görlitz en werkt momenteel in Weißwasser als Gymnasiallehrer voor Duits en Ethiek.
A.s. dinsdag spreekt hij voor de Goethe-Gesellschaft in Gotha in het Gymnasium Ernestinum (weer eens) over: “Der Philosoph, dem ich zumeist vertraue“ – over: “Goethes Verhältnis zum jüdischen Philosophen Baruch de Spinoza umfasst beinahe das gesamte Leben des Dichters.”
Der Vortrag zeigt anhand von ausgewählten Dokumenten Goethes Faszination für Spinoza. Danach soll anhand zweier Szenen aus „Faust“ dessen Einfluss auf Goethes literarisches Wirken nachgewiesen werden. [Cf. ]

Beluister nog eens Jonathan Israel's lezing over "How Spinoza Was a Revolutionary Thinker"- #Spinoza


vrijdag 12 oktober 2018

Anthony Grafton over #Spinoza’s inspiratiebronnen voor zijn TTP


Er verschenen de laatste jaren veel nieuwe studies over de TTP. Zie het blog van 27-02-2017, waarin ook Anthony Grafton, lid van de Geschiedenisfaculteit van Princeton University, wordt genoemd. Recent werd door hem naar zijn academia.edu geüpload:

Anthony Grafton, “Good Company: Spinoza the Traditionalist and Some Unexpected Friends,” In:

Wendy Doniger, Peter Galison, and Susan Neiman (Eds.), What Reason Promises: Essays on Reason, Nature and History. Berlin: De Gruyter, 2016, pp. 178-185 - books.google waarin bladzijden werden weggelaten, maar voor het hele hoofdstuk zie academia.edu
 
Abstract: Over the years, Spinoza explainers have zeroed in on a small group of radical and rather marginal figures, ignoring works by more mainstream and trilingual scholars. Broadening the context — looking out, intellectually — significantly enriches our understanding of who Spinoza was.

Bevat Harvey Mudd’s “Spinoza’s Dog” een gedicht over #Spinoza?


 
Harvey Mudd, Spinoza's Dog. New and Selected Poems. The Porcupine Press, October 17, 2017 - 176 pages

Of de titel van de bundel als gedicht erin voorkomt, weet ik niet, maar een intrigerende titel is het. Bij “Spinoza’s Dog” kan ik alleen maar denken aan Spinoza’s bekende beeldspraak over de blaffende hond en het sterrenbeeld Hond. Maar of Harvey Mudd (1940) het ook zo bedoelt, weet ik niet. Enfin, het leek me toch de moeite waard op deze titel en de door Harvey Mudd zelf geschilderde cover te wijzen:

HARVEY MUDD'S FIRST PUBLISHED POEM was written in 1960. The last poem in this book was written in 2016. In the intervening 55 years, he wrote four books of poetry, two of which were published by Black Sparrow Press of Santa Barbara. One was short listed for the Los Angeles Times poetry book of the year. During that period, he was a farmer in Northern New Mexico, the director of an Environmental organization, and a painter. The cover illustration is a painting by Mudd. He traveled extensively, was always active in politics, and raised three children. He has lived in New Mexico, old Mexico, Vermont, New York City, and Massachusetts. When George W. Bush was elected for a second term, he moved to the south of France, where he still lives.

This volume contains poems selected from the previous four published books, but the majority are poems written between 2009 and the present. He considers these later poems his best work. [Cf.]

Harvey Mudd’s website
 

donderdag 11 oktober 2018

James Cohn schreef één lang gedicht over #Spinoza


Rabbi James Cohn received his B.A. in Humanities at New College of Sarasota, and his Master's Degree and Ordination at Hebrew Union College – Jewish Institute of Religion. He is a graduate of the Diversity Leadership Academy and offers diversity training programs for congregations, schools, businesses and communities. Rabbi Cohn has taught classes open to the public on Jewish subjects, as well as on multidisciplinary views of the points of contact between religion and law, philosophy, psychology and medicine.” Aldus luidt zijn biografie op de site van de uitgever van zijn boekje
Rabbi James Cohn, The Minds of the Bible: Speculations on the Cultural Evolution of Human Consciousness. Julian Jaynes Society, November 20, 2013 - 78 pages

Op zijn website heeft hij één gedicht, Spinoza sur la Mer, dat hij ook als prozatekst brengt.  Uiteraard hoort het te worden opgenomen in 't Corpus Poeticum Spinozanum


PhD-2018-thesis over de verbeelding bij #Spinoza


Komaan, nog maar een dissertatie over Spinoza: die van Amanda Parris, van wie ik geen foto vond. Het zal voorlopig de laatste zijn, maar zodra ik er weer een op mijn pad tegenkom, zal ik die melden. 

Amanda K. Parris received her BA in philosophy from the University of California, Berkeley. She began her graduate studies in German idealism, principally Hegel’s Science of Logic, and nineteenth and twentieth century continental philosophy. She then turned to the thinkers of the seventeenth century, focusing on the philosophy of Spinoza, a standpoint which she has never abandoned. Amanda is near completion of her dissertation, entitled “Immanent Causation in Spinozas Concept of Human Freedom.” [Cf.] De uiteindelijke titel werd een iets andere:

Amanda Parris, The logic of imagination: a Spinozan critique of imaginative freedom. PhD-thesis Department of Philosophy, College of Liberal Arts and Social Sciences, , Chicago, Illinois, juli 2018 [PDF]

woensdag 10 oktober 2018

MA-2013-thesis van Oliver Istvan Toth over de eerste kensoort bij #Spinoza


In vervolg op vorige blogs over theses, geef ik hier tevens nog de link door naar een MA-thesis van de Hongaar [cf. zijn CV op academia.edu]

Oliver Istvan Toth, Imagination and Error in Spinoza’s Ethics. MA-thesis in Philosophy, Central European University, Budapest, 2013 [PDF]
Abstract: “Spinoza's first kind of knowledge — called imagination — in the Ethics is the only source of error and at the same time the only source of knowledge about external objects, our body and our mind. In my thesis I explore the source of error in Spinoza's theory of knowledge. I argue that Don Garrett Margaret Wilson and Edwin Curley present a Cartesian interpretation of the source of error, and they try locate the source of error in the relationship of the idea and its object. Instead I claim — developing Wilsons' interpretation — the source of error is that inadequate ideas involve but do not explicate their constituent parts. I use Michael Della Rocca's distinction of eternal and finite things according to which adequate ideas inhere fully in something. while inadequate ideas are only partially inhering in any series of finite modes. I argue that Della Rocca's notion of partial inherence is wrong, since according to the definition of the singular thing there is always a finite mode in which the effect can fully inhere and therefore the real distinction is between the aspect of the finite idea which is adequate — and therefore fully existing, fully inhering and fully intelligible — and between the aspect of the finite idea which is inadequate — and therefore a non-existent. not inhering, irrational phenomenal state. I analyze Della Rocca's distinction of "standard" and -non-standard- falsity. and argue that "standard" falsity. as well as the falsity of universal notions is reducible to -non-standard- falsity.

Ziet er gedegen uit. Na een thesis over de eerste kensoort, publiceerde hij ook over de tweede kensoort:

Olivér István Tóth, “A Fresh Look at the Role of the Second Kind of Knowledge in Spinoza’s Ethics,” in: in: Hungarian Philosophical Review / Magyar Filozófiai Szemle / Revue Philosophique de la Hongrie, The Journal of the Philosophical Committee of the Hungarian Academy of Sciences, VOL. 61. (2017/2) Special: Tamás Pavlovits (Ed.) Philosophy and Science: Unity and Plurality in the Early Modern Age, p. 37 – 56 [PDF]

We zullen Oliver Istvan Toth nog vaker tegenkomen in blogs, waarmee ik binnenkort zal komen.

Ferdinand Alquié (1906 – 1985) zijn werk over #Spinoza blijft heruitgegeven


Deze Franse filosoof, geboren in een katholiek gezin, was vanaf 1978 lid van de Académie des Sciences Morales et Politiques. Van 1931 tot 1945 was hij filosofieprofessor in diverse provinciale en Parijse lycea en daarna aan de Universiteit van Montpellier en de Sorbonne tot zijn emeritaat in 1979. Hij schreef meerdere werken over Descartes, Kant en Spinoza (zie voor de laatste de Duitse Spinoza Bibliografie). Zijn laatste over Spinoza was
Le Rationalisme de Spinoza, PUF, 1981.
In het blog van 19-03-2015 gaf ik aan dat Knox Peden in zijn Spinoza Contra Phenomenology: French Rationalism from Cavaillès to Deleuze [Stanford University Press, 2014] schreef “over het zich over vele jaren uitstrekkende debat tussen de Descartes-kenner (en leermeester van Deleuze) Ferdinand Alquié en de Spinozageleerde Martial Gueroult.” Zijn werk wordt nog steeds de moeite waard gevonden om heruit te geven. Zo werden zijn
Nature et vérité dans la philosophie de Spinoza : Les Cours de la Sorbonne. Paris: CDU, 1961 (reprints 1966, 1968, 1971) - 138 pp. en
Servitude et liberté selon Spinoza. Paris: Centre de Documentation Universitaire, 1971. - 133 pp. - (Cours de Sorbonne)
transcripties van cursussen die hij in 1958 et 1959 aan de Sorbonne had gegeven – “remarquables par leur clarté et leur précision”  -, samen heruitgegeven in

Ferdinand Alquié, Leçons sur Spinoza. Nature et vérité dans la philosophie de Spinoza ; servitude et liberté selon Spinoza. Paris: La Table Ronde, 2003 - 415 pp. - (La petite vermillin, #207); nouvelle édition en 2017 - 464 pages

dinsdag 9 oktober 2018

PhD-2016-thesis over “Spinoza's super necessitarianisme” - #Spinoza


Nu ik toch bezig was met doorgeven van op internet te vinden theses over Spinoza, breng ik ook deze van Hannibal Jackson, momenteel Adjunct Professor at Temple College [cf. LinkedIn]. Ik vraag me af of met de term ‘super necessitarianisme’ niet een beetje wordt overdreven en of ie wel nodig is: of namelijk de term ‘necessitarianisme’ op zich al niet voldoende  het verdergaande dan ‘determinisme’ uitdrukt. Om dat te beoordelen zou ik de dissertatie moeten lezen, waar ik momenteel nog niet aan toekom.
Hannibal Jackson, Eternal and expansive super necessitarianism: a new interpretation of Spinoza's metaphysics. PhD-thesis University of Iowa, 1 dec. 2016, - viii, 250 pages – cf. & PhilPapers & PDF. Hierna het abstract:

Brief waarin Einstein in 1954 schreef "wie wohl zuerst unser wunderbarer Spinoza mit aller Schärfe erkennt hat" weer onder de hamer. - #Spinoza


De volledige zin luidt:

"Aber eine begrenzte Kausaliteit ist überhaupt keine Kausaliteit mehr, wie wohl zuerst unser wunderbarer Spinoza mit aller Schärfe erkennt hat "

Vandaag heeft Adam Eliyahu Berkowitz in breakingisraelnews een uitgebreid stuk over de brief die Einstein op 3 januari 1954 schreef aan de joodse filosoof Eric Gutkind en die weer geveild wordt: “Million Dollar Letter Purports to Answer Question: Did Einstein Believe in God?”

Zie voor méér informatie over de brief en over de verkoop via Ebay dit blog van 09-10-2012 - en eerder 't blog van 23-08-2010 . Zie ook deze site met kopie van de brief en vertaling naar het Engels. Onvoorstelbaar dat er zulke grote bedragen voor zo’n brief worden gevraagd en betaald.
 

maandag 8 oktober 2018

Filip Buyse zette zijn 2005-Master-thesis over het Mind/Body Probleem en #Spinoza op internet


Filip Buyse bracht zijn teksten naar internet en duidt deze op zijn pagina bij academia.edu aan met: “This is my master dissertation made in 2005 under the direction of prof. dr. Herman De Dijn (KU Leuven).
The title is: "Het Mind/Body Probleem en Spinoza - Spinoza vanuit een hedendaags perspectief.” [
PDF] Het gedigitaliseerde stuk bestaat uit scans waarvan niet al met OCR tekst is gemaakt; het zijn dus “plaatjes”.
Ik heb de moeite genomen twee ervan, te weten zijn “Woord Vooraf’ en ‘Inleiding,” door de OCR-molen te halen. Deze tekst haal ik hieronder dit blog binnen. Misschien kunnen deze iemand verleiden van Filips Masterthesis  kennis te nemen. Of misschien ontdekt u op zijn academia-pagina ander stukken van hem die u interesseren.

MA-1951-thesis over “Spinoza's concept of God’s infinity” -#Spinoza


De Bibliotheek van de Boston University heeft de dissertaties en theses uit de tijd dat ze nog met typemachines werden gemaakt, gedigitaliseerd. Ook de MA-thesis van Gordon Clement Wickersham. Eerst even over wie hij was:
Uit zijn obituary: Gordon C. Wickersham, age 87, of Bourbonnais, passed away on Friday, December 27, 2013 at home. Gordon was born on May 23, 1926 to Ross and Olive (Clement) Wickersham in Binghamton, NY. He received his Bachelor’s Degree in Philosophy and English from Olivet Nazarene University. He went on and received a Master’s Degree in Philosophy from Boston University and a second Master’s Degree in Philosophy from Nazarene Theological Seminary. He married the former Marva Davis on March 31, 1950 at Kansas City First Church of the Nazarene in Kansas City, MO. He spent 8 years pastoring churches in South Texas and Chicago area. He worked at Bethany Nazarene College for 11 years as Publicity Director as well as Alumni Director. He then worked at Olivet Nazarene University for 20 years in student recruitment and as Publicity Director before his retirement in 1992. After retirement he worked part time as the Religion Editor for the Daily Journal. He enjoyed photography and loved music.” Zijn MA-thesis is gedigitaliseerd:
Gordon Clement Wickersham, Spinoza's concept of God's infinity. MA-thesis Boston University, 1951 – cf. & PDF

zondag 7 oktober 2018

Stanislaus von Dunin-Borkowski SJ (1864-1934) over #Spinoza - aanvulling [3]


 
In het blog van 9 juli 2017 “Stanislaus von Dunin-Borkowski SJ (1864-1934) - "Das Studium über Spinoza wurde für ihn zur Lebensarbeit," gaf ik links naar vele eerdere blogs die ik aan hem en zijn werk wijdde. Daarna meende ik dat de blogs van 12 augustus 2017 en 14 augustus 2017 wel de laatste zouden zijn “over deze jezuïet die zoveel over Spinoza publiceerde, tenzij ik ooit nog eens iets heel fraais over hem tegenkom.”

En zie, toevallig kwam ik onlangs het review tegen dat R. McK. over de laatste twee van de vier delen van Dunin-Borkowski gaf in: The Journal of Philosophy, Vol. 34, No. 14 (Jul. 8, 1937), pp. 380-383. Daar het zeer informatief is over de inhoud van al deze werken, neem ik het hier over.

Artikel over of Deleuze’s #Spinoza ooit heeft bestaan (maar of die van de auteurs van het artikel heeft bestaan is zeker twijfelachtig).


Ik wijs gaarne op een boeiend, maar m.i. iets te arrogant artikel van
Landon Frim & Harrison Fluss, “Substance Abuse: Spinoza contra Deleuze.”Draft van artikel in EPOCHE: A JOURNAL FOR THE HISTORY OF PHILOSOPHY Volume 23, Issue 1 [Fall 2018], 191-217
Abstract: This paper will set out in plain language the basic ontology of “Deleuze’s Spinoza”; it will then critically examine whether such a Spinoza has, or indeed could have, ever truly existed. In this, it will be shown that Deleuze’s reading of Spinoza involves the imposition of three interlocking, formal principles. These are (1) Necessitarianism, (2) Immanence, and (3) Univocity. The uncovering of Deleuze’s use of these three principles, how they relate to one another, and what they jointly imply in terms of ontology, will occupy Part 1 of this paper. The critique of these principles from a Spinozist perspective, i.e. that their use by Deleuze is incompatible with Spinoza’s own metaphysics, will occupy Part 2 of this paper. [PDF cf. academia.edu en academia.edu ]

De auteurs geven een boeiende samenvatting van “Deleuze’s “eccentric” reading of Spinoza” - of “Deleuze’s heretical readings” en ze stellen dat “Deleuze cannot, in fact, make Spinoza say all that he wants him to say.” Interessant is hoe ze b.v. Deleuze een « “monadizing” of the modes”» verwijten.

Maar pas op als ze in het tweede deel van hun artikel hun kritiek op Deleuze geven, beginnend bij zijn benadrukking van ‘univocity’, dan geven ze er blijk van Spinoza’s scholium bij 1/17 (dat over de blaffende hond en ’t sterrenbeeld Hond] volstrekt niet begrepen te hebben, en ontlenen ze daaraan dat Spinoza van ‘equivocity’ zou zijn uitgegaan. Volstrekt onjuist. Ook als ze later schrijven “However, Spinoza rejects “univocity,” if this entails the stronger claim that “God causes things in the same sense that he causes himself.” (as Deleuze says at other times.” [Deleuze, Expressionism, 180, 332.] [ p.29], gaan ze voorbij aan wat Spinoza zelf hierover zegt in 1/25s in letterlijk dezelfde bewoordingen: “in de zin waarin men God de oorzaak van zichzelf noemt, is hij ook de oorzaak van alle dingen.”
Kortom, men dient de auteurs heel kritisch te lezen, waar het op Spinoza aankomt.

zaterdag 6 oktober 2018

De sluwheid van de verbeelding bij #Spinoza volgens Eugene Garver


Er verscheen [verschijnt] weer een boek over de Ethica. De uitgever claimt dat dit het eerste boek is dat het centrale belang van de imaginatio in de Ethica aan de orde stelt: de verbeelding zou niet zozeer voorbijgestreefd moeten worden, maar juist worden gecultiveerd. Of die claim terecht is, is voor mij de vraag als je ziet hoe juist de laatste jaren veel boeken en artikelen verschenen waarin vooral aandacht wordt gegeven aan de ethische kant van de Ethica en de delen 3 t/m 5 centraal staat [ik denk aan Matthew Kisner, Eugene Marshall, Michael LeBuffe en anderen]. Daarin wordt – bij de een nadrukkelijker dan bij de ander – erop gewezen dat het model van de ideale mens, de ‘naturae humanae exemplar' en het ideaalmodel van ‘de vrije mens’, juist een uitdrukkingsvorm van de verbeelding zijn - waarmee we ons helpen in onze streving naar ware kennis en het loskomen van de macht van de passies en zo gelukkiger te worden. Enfin, dit om te wijzen op de verschijning van dit nieuw boek [ik had de komst van het boek al aangekondigd in het blog van 16 mei 2018]:

Eugene Garver, Spinoza and the Cunning of Imagination.  University of Chicago Press, okt. 2018- 320 pagina's [verschijnt 12 oktober volgens deze site of 30 oktober volgens amazon] – books.google

[Uitgeverstekst:] "Spinoza’s Ethics, and its project of proving ethical truths through the geometric method, have attracted and challenged readers for more than three hundred years. In Spinoza and the Cunning of Imagination, Eugene Garver uses the imagination as a guiding thread to this work. Other readers have looked at the imagination to account for Spinoza’s understanding of politics and religion, but this is the first inquiry to see it as central to the Ethics as a whole—imagination as a quality to be cultivated, and not simply overcome.

Spinoza initially presents imagination as an inadequate and confused way of thinking, always inferior to ideas that adequately represent things as they are. It would seem to follow that one ought to purge the mind of imaginative ideas and replace them with rational ideas as soon as possible, but as Garver shows, the Ethics don’t allow for this ultimate ethical act until one has cultivated a powerful imagination. This is, for Garver, “the cunning of imagination.” The simple plot of progress becomes, because of the imagination, a complex journey full of reversals and discoveries. For Garver, the “cunning” of the imagination resides in our ability to use imagination to rise above it."

vrijdag 5 oktober 2018

Vandaag de Mis in b bijgenaamd de Hohe Messe van J.S. Bach


Vandaag ga ik voor het eerst sinds ruim 25 jaar weer eens naar Muziekcentrum Vredenburg, waar in de grote zaal Johan Sebastian Bachs Hohe Messe, BWV 232, zal worden uitgevoerd door de Akademie für Alte Musik Berlin & Ensemble Polyharmonigque, o.l.v. Schneider koordirigent, concertmeester Georg Kallweit.
Uit de toelichting: De Hohe Messe kun je beluisteren als Bachs muzikale credo of artistieke nalatenschap. Alsof Bach aan het eind van zijn leven zijn laatste en grootste troefkaart tevoorschijn haalt en de mensheid nog één keer verrijkt en verrast met zijn uitzonderlijke gaven. De mis, met dezelfde rijkdom als de Matthäus-Passion, culmineert in een majestueuze en aangrijpende roep om vrede: Dona nobis pacem.
Tijdens deze uitvoering van de Hohe Messe zal het barokorgel in de Grote Zaal gebruikt worden. Met zijn volle orkestbezetting en groots opgezette koorpartijen, vraagt de Hohe Messe om een orgel dat recht doet aan de monumentale omvang van dit werk. Jos van Veldhoven, tot begin dit jaar vaste dirigent bij de Nederlandse Bachvereniging, concludeerde dat het orgel in de Grote Zaal een verrijking betekent voor Bachs muziek: koor en orkest worden beter ondersteund en Bachs muziek krijgt nog meer breedte en diepgang.
Om mij voor te bereiden heb ik vandaag de diverse uitvoeringen die ik heb: o.a. de heel mooie 1990-opname van Frans Brüggen met het Nederlands Kamerkoor en het Orkest van de 18e Eeuw; en een CD van Philippe Herreweghe.


Ik haal hier naar binnen de prachtige uitvoering van de Kerstmatinee van 25 december 2017 van het Koninklijk Concertgebouworkest, waarin voor het eerst sinds 45 jaar dit hoogtepunt uit het oeuvre van Johann Sebastian Bach: de Mis in b, BWV 232, ook bekend als de ‘Hohe Messe’, werd uitgevoerd. Het was voor dirigent Philippe Herreweghe de 4e keer dat zijn uitvoering werd opgenomen [cf. hier zijn eerdere drie CD’s). Uitvoerenden: Koninklijk Concertgebouworkest, Collegium Vocale Gent; solisten [niet genoemd bij de naar Youtube geüploade opname:] Dorothee Mields (sopraan), Hana Blažíková (sopraan), Alex Potter (countertenor), Robin Tritschler (tenor), Krešimir Stražanac (bass).
 
 
 
Zie het PDF van het programmaboekje, met uitgebreide toelichting bij het concert van vanavond door Frits Vliegenthart.
Het betreft een “avrotros vrijdagconcert”, dus ik ga ervanuit dat het tussen 20.15 en- ca 22.05 uur rechtstreeks wordt uitgezonden en
op NPO4 is te beluisteren.

Het is nog steeds een raadsel waarom en voor wie de Lutherse Bach aan het einde van zijn leven diverse eerdere werken herschikte en bewerkte tot deze grandioze katholieke mis.
Misschien is het voor sommigen ook een raadsel waarom ik deze Mis dit blog over Spinoza binnenhaal. Die zitten dan met twee raadsels. Van Spinoza mag het [zie Ethica 4/45s]

Voor wie er - net als ik - niet genoeg van kan krijgen haal ik hier de opname binnen van Vox Luminis o.l.v. Lionel Meunier tijdens het Oude Muziek Festival Utrecht 2017 in dezelfde zaal waar ik vanavond naartoe ga: TivoliVredenburg te Utrecht. 

 

Ybo Buruma, raadsheer in de Hoge Raad, spreekt 1 november 2018 over tolerantie bij o.a. #Spinoza


De "Nieuwe Nachtwacht" van Helen Verhoeven  in De Hoge Raad
[klik op de afbeelding om bij Thinglink figuren aan te klikken om te zien om wie het gaat]

De Hoge Raad der Nederlanden organiseert dit najaar een serie Herfstlezingen. Op 1 november 2018 spreekt Ybo Buruma, raadsheer in de Hoge Raad der Nederlanden, over “Vier voorvechters van verdraagzaamheid.”

Hij bespreekt hoe Erasmus, Johannes Wier, Coornhert en Spinoza tolerantie inhoud gaven. Buruma zal betogen dat deze meer of minder beroemde historische figuren nog steeds iets te zeggen hebben aan rechters en burgers in onze rechtsstaat. Niet alleen over godsdienstvrijheid, waar in hun tijd het eerst aan werd gedacht als het om verdraagzaamheid ging, maar ook over de manier waarop rechters in de democratische rechtsstaat moeten functioneren.

De toegang is gratis, maar aanmelding is verplicht [cf. hier]; er zijn overigens slechts enkele tientallen plaatsen beschikbaar. Aanvang 20.00 uur [19.30 - 19.55 uur inloop met koffie en thee]. Adres: Korte Voorhout 8, Den Haag.

Cf. het blog van 21-04-2016 voor méér info over de afbeelding.

donderdag 4 oktober 2018

Het Libertarian Institute was flink bezig met verspreiden van gedachtegoed van #Spinoza



Nadat Sheldon Richman, executive editor of The Libertarian Institute, op 28 sept 2018 zijn artikel gepubliceerd had “Spinoza – A Man for Our Troubled Times” [cf. blog en cf. The Libertarian Institute] werd hij op 1 oktober 2018 daarover geïnterviewd door Scott Horton, managing director of The Libertarian Institute, die een gastprogramma heeft op Antiwar Radio for Pacifica, getiteld de Scott Horton Show. [Cf.]
Kortom, het Libertarian Institute was de voorbije dagen flink bezig met het aan de man brengen van het gedachtegoed van Spinoza.

woensdag 3 oktober 2018

Harald Schole’s kunstwerk ‘Spinoza meets Buddha’ - #Spinoza


Het was best nog wel wat werk om alle informatie voor dit blog te achterhalen. Aanvankelijk bleef Spinoza meets Buddha de titel van een boek, maar ik begreep dat het de titel van een kunstwerk was en bleef doorzoeken tot ik er  uiteindelijk toch afbeeldingen van vond.
Achtergrond
In 2006 en 2011 hadden er in Bodh Gaya, hét bedevaartsoord voor boeddhisten daar Gautama Buddha onder de bodhi-boom in Bodhgaya verlichting had gevonden, al kunstmanifestaties plaats gevonden  onder te titel "Buddha Enlightened, Art & World peace". De ambitie voor 2017 was te komen tot een blijvend Peace park in Bodh Gaya met hedendaagse associatieve en contemplatieve kunstwerken. Daarvoor was het Maya Sarovar park gereserveerd. Dat ligt op ± 500 meter van de belangrijkste Boeddhistische tempel de Mahadodhi Temple - Unesco Wereld Erfgoed, beschermd gebied dus! De organiserende kunstenaars, de Indiase Sanjeev Sinha en de Nederlandse Dianne Hagen vroegen Edith Rijnja als curator. [Informatie uit deze PDF, waarin ook over de problemen wordt verteld waar men tegenaan liep – en waarin de gerealiseerde kunstwerken worden getoond].
Er werd over het project een boek samengesteld onder dezelfde titel: Buddha Enlightened, Art & World Peace 2017 [Cf. Facebook]
Begin 2017 gingen de kunstenaars van start. Curator Edith Rijnja (cf. LinkedIn) had – uiteraard - ook haar partner Harald Schole gevraagd als één van de 11 internationale (en ruim 20 Indiase) kunstenaars, die een werk mochten maken in Bodh Gaya voor het kunstenaarsinitiatief Hold…on, Buddha Enlightment, Art & World Peace. Een deel van zijn ervaringen heeft Schole in zijn boek Spinoza meets Buddha vastgelegd. [Cf. en zie onder]

Harald Schole over zijn project Spinoza meets Buddha:
“Ik zie overeenkomsten in hoe in het oosten en westen over emoties gedacht wordt en hoe die het dagelijks handelen van de mens beïnvloeden. De Hollandse filosoof heeft in zijn boek Ethica 48 verschillende gemoedstoestanden beschreven. In veel oosterse religies is het getal 108 heilig. Het wordt onder andere gekoppeld aan de emoties van de mens. In India onderscheidt men zes zintuigen (zicht, geluid, geur, smaak, aanraking, gedachte) x drie aspecten van tijd (verleden, heden, toekomst) x twee condities (puur of onrein) x drie standpunten (positief, negatief, onverschillig) = 108. Op balletjes heb ik in het Hindi de zintuigen weergegeven. De balletjes liggen op een rijdend blad van de bodhiboom. De boom waaronder Boeddha de verlichting vond.” [Harald Schole op BK-Informatie] 

Harald Schole
Title: ‘Spinoza meets Buddha’
Dimensions: 990 x 9 x 95 cm
Material: iron
 

Harald Schole Working on Spinoza meets Buddha, permanent outdoor installation for a site-specific art project in Bodh Gaya, Bihar: Hold...on, Buddha Enlightened art & world peace. [Cf. Facebook en tekst op Facebook]

Zoals al gezegd stelde de kunstenaar ook een boek samen:
Harald Schole, Spinoza meets Buddha. artistic explorations in India; artistieke verkenningen in India. Handgemaakte cover; vormgeving Frank Beekers, inleiding Edith Rijnja, kunsthistoricus en partner; vertaald door Joost den Haan. Amsterdam: De Twee Hanen (Kimswerd). Harald Schole visual arts &., 2017 - 80 pagina’s. [cf. HaraldSchole & Arti.nl]

 

dinsdag 2 oktober 2018

Zondag 25 november Spinozadag 2018 – Vreemdeling



Rondom de geboortedag van Spinoza organiseert de Amsterdamse Spinoza Kring in samenwerking met Paradiso sinds 2008 een lezingen- en discussiemiddag ter ere van deze wereldberoemde filosoof. Tijdens de Spinozadag 2018 bespreken we het conflict tussen vreemdelingschap en integratie, een thema waar Spinoza zich als vluchteling ook mee bezig heeft gehouden. In het Theologisch-politiek Traktaat legt hij ook uit hoe Nederland toen succesvol met vreemdelingen omging en zo de basis voor zijn Gouden Eeuw legde. Inmiddels heeft nu weer ongeveer de helft van de Amsterdamse bevolking een ‘migratie-achtergrond’.
Laten Spinoza’s ervaring en analyses zich vertalen naar de huidige tijd?

Sprekers: prof. dr. Irene Zwiep (hoogleraar Hebreeuwse, Aramese en Syrische talen en culturen aan de Universiteit van Amsterdam), dr. Pooyan Tamimi Arab (universitair docent religiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht) en Luc Panhuysen (historicus en journalist). De Spinozadag 2018 wordt geopend door Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam.

 

De Cogitata metaphysica van #Spinoza [vervolg]


 Dit is behalve een vervolg op 't recente blog over Julius Lewkowitz [cf. vorig blog], ook een vervolg op 't blog van 03-03-2012 "Cogitata Metaphysica." Hier wil ik vooral iets zeggen over Theo Verbeek die in zijn hoofdstuk “«Zijn» en « Niet-Zijn» in Spinoza’s Cogitata Metaphysica,” [in: Gunther Coppens (red.), Spinoza en de scholastiek. Acco, leuven/Leusden, 2003] duidelijk blijk ervan  geeft de dissertatie van Julius Lewkowitz  niet te hebben gelezen, terwijl dat die hem zeer van nut had kunnen zijn. Hij zou zijn hoofdstuk niet hebben beëindigd zoals hij deed:

"Van alle teksten van Spinoza is Cogitata metaphysica de meest raadselachtige en de minst bestudeerde. Vaak gezien als een typisch 'scholastiek' werk draagt het het odium mee dat het niet 'echt spinozistisch' zou zijn, een oordeel dat de meesten alleen daarom al makkelijk valt omdat zij menen dat alles wat erin staat, even goed of zelfs beter te vinden is in de Ethica. Dat beide interpretaties — 'scholastiek' en `niet spinozistisch' — berusten op vooroordelen die niet alleen onhoudbaar zijn, maar bovendien de interpretatie van Spinoza's filosofie in het algemeen belasten, hoop ik in het bovenstaande te hebben aangetoond. Er is geen sprake van dat Spinoza zich bezighoudt met een typisch scholastieke problematiek integendeel zijn de belangrijkste thema's van zijn filosofie hier volop aanwezig.

maandag 1 oktober 2018

XV° Coloquio Internacional Spinoza: El spinozismo como forma de vida.

XV° Coloquio Internacional Spinoza: El spinozismo como forma de vida.
[Spinozisme als een manier van leven.]
Del 3 al 7 de diciembre de 2018. Weer in Córdoba.