Jonathan Bennett een ‘verwaarloosde klassieker’ van de filosofie? #spinoza

Het laatste hoofdstuk van het eind 2016 verschenen door Eric Schliesser gredigeerde boek gaat over Jonathan Bennett, de in de secundaire Spinozaliteratuur bepaald niet genegeerde Scholar, maar daar gaat het boek niet over. Daniel Dennett, die twaalf jaar jonger is dan Bennett, blikt nog eens terug op hoe hij indertijd aankeek tegen het debuut van Jonathan Bennett, Rationality (1964), waarin die voor eens en voor altijd hét inzicht in onze rationaliteit wel eens zou verwoorden… Dennett die zich met zijn onderzoek op hetzelfde terrein bewoog, zag er toen niets in, maar nu achteraf vindt hij dat Bennett's boek onvoldoende recht is gedaan – en niet alleen door hem. Het stuk verscheen in

  

Eric Schliesser (Ed.), Ten Neglected Classics of Philosophy. Oxford University Press, 2017 [2016] - 304 pagina's – books.google

Table of Contents
Editor's Acknowledgments
Author Biographies
1. Eric Schliesser: Rachel Barney: Gorgias' Encomium of Helen
2. Ryan Hanley: Fénelon's Telemachus
3. Elisabeth Anderson: Thomas Paine's Agrarian Justice
4. Frederick Beiser: Lotze's Mikrokosmus
5. Michael Della Rocca: Bradley's Appearance and Reality
6. Sally Haslanger: Jane Addams'
7. Alan Richardson: Cassirer's Substance Concept and Functional Concept
8. Kris McDaniel: Edith Stein: On the Problem of Empathy
9. Chike Jeffers: W.E.B Du Bois' Whither Now and Why
10. Daniel Dennett: Jonathan Bennett's Rationality
Index

Het hoofdstuk [10] van Daniel Dennett over « Jonathan Bennett's Rationality » staat als PDF op internet. Daar Jonathan Bennett nogal flink de – niet alleen - Angelsaksische Spinozaliteratuur heeft gedomineerd, vind ik het wel aardig in dit blog op deze tekst te wijzen.

Hoofdstuk 6 van Sally Haslanger, « Jane Addams's "Women and Public Housekeepng" » is ook als PDF in scans op internet.

Michael Della Rocca heeft zijn bijdrage [hoofdstuk 5] nog niet op zijn academia.edu gezet.

Na 7 jaar weer eens over Hayy ibn Yaqzan van Ibn Tufayl – en Spinoza

Akbar Ahmed bezet de Ibn Khaldun Chair of Islamic Studies, American University in Washington, DC. Dan zou je toch opperste deskundigheid verwachten. Vandaag verschijnt in de Daily Times van zijn hand het op zich aardige artikel "Islam’s contribution to Europe IV" [cf.] waarin deze alinea:

Hayy ibn Yaqdhan, which was brought to England from Aleppo in the seventeenth century by Edward Pococke, Oxford’s first chair of Arabic and John Locke’s favorite professor, caused a sensation among European intellectuals and became the third-most translated Arabic text after the Quran and The Arabian Nights. John Locke spoke eagerly of a meeting to discuss Hayy ibn Yaqdhan, which was translated by Pococke’s son. Baruch Spinoza had it translated into Dutch, and it was twice translated into German and was celebrated by Gottfried Wilhelm Leibniz. Ibn Tufail’s book “could be considered one of the most important books that heralded the Scientific Revolution.”

Zoekplaatje: wat is er fout in dit citaat?

___________________

Hieronder de eerdere blogs uit 2009 t/m 2011 over Ibn Tufayl en zijn Hayy ibn Yaqzan
• Ibn Tufayl [6] en Spinoza
• Ibn Tufayl [5] en Spinoza
• Ibn Tufayl [4] en de John Locke-connectie
• Ibn Tufayl [3] - samenvatting van zijn Hayy ibn Yaqzan
• Ibn Tufayl [2] - en zijn eerste Nederlandse vertaler
• Ibn Tufayl - de vertalingen van zijn Hayy ibn Yaqzan
• 06-04-2014: Sabine Funke over Ibn Tufayl's Hayy Ibn Yaqzan
______________________
Toevoeging 21:00 uur
Dat dit blog wordt gelezen en gebruikt (zonder dat dit overigens wordt vermeld), blijkt uit een tweet die Wim Klever eind van de middag deed uitgaan en waarin hij een scan meegaf van een tekst die hij op Facebook had gebracht en waarbij hij meteen bovenstaande afbeelding had gebruikt. Hij gaf antwoord op de boven gestelde vraag "wat is er fout in dit citaat?" Maar hij bracht meteen een nieuwe onjuistheid in de wereld. Het was inderdaad Johannes Bouwmeester die de Nederlandse vertaling verzorgde, maar niet vanuit het Engels, maar vanuit het LATIJN (zoals ook te lezen is op bovenstaande titelpagina). E. Pococke had het boek in 1671 in een tweetalige, Arabische en Latijnse, versie uitgebracht onder de titel Philosophus Autodidactus. De Nederlandse was daarvan de eerste vertaling. De eerste Engelse vertaling verscheen pas in 1674.

Nog meer Spinozaboeken zijn in aantocht

Alvast maar weer gesignaleerd: deze maand zou verschijnen (maar is er nog niet):

Beth Lord (Ed.), Spinoza's Philosophy of Ratio. Edinburgh University Press, March 2018 [maar volgens bookdepository 31 May 2018] -- 192 pages

The first major work to explore ratio as a key concept of Spinoza’s thought - Reveals that ratio is a multi-faceted concept that connects geometry, minds, reason, bodies, social relations and the cosmos in Spinoza’s philosophy - Shows how ratio can be used to address enduring questions in Spinoza's thought and take his philosophy in exciting new directions Offers new applications of Spinoza's thinking to architecture, design and urban studies

Vandaag verschijnt Don Garrett’s verzamelbundel over Spinoza

Je komt tijdens je Spinozastudie heel wat artikelen tegen van Don Garrett, filosofieprofessor aan de Universiteit van New York. Van ruim voor maar vooral sinds zijn redacteurschap van The Cambridge Companion to Spinoza (Cambridge University Press, 1996)*, heeft hij in heel wat andere werken over de interpretatie van Spinoza en in tijdschriften zijn bijdragen geleverd.
Vandaag is de verschijningsdatum van het boek waarin Don Garret zo ongeveer al zijn artikelen over Spinoza’s filosofie heeft bijeen gebracht:

Don Garrett, Nature and necessity in Spinoza's philosophy. Oxford University Press, USA (March 23, 2018) - 304 pages - $74.00

Dat mag best een belangrijke gebeurtenis worden genoemd. Maar wat merkwaardig dat zijn uitgever, OUP, de titel op de cover wel juist weergeeft, maar het onder de verkeerde titel naar buiten brengt: Necessity and Nature in Spinoza.

En onder die foute titel staat het dus bij Amazon, books.google (die de inhoud nog niet laat zien [inmiddels wel!]) en vele andere sites.

De uitgever over het boek: Collects for the first time almost all of Don Garrett's writings on Spinoza. Wide-ranging-taken together, the chapters constitute a comprehensive interpretation of Spinoza’s philosophy. Contains several new replies to critics on central topics including substance monism, necessitarianism, and consciousness.  

Espinosa in Braziliaanse serie Os Pensadores - De Denkers op Yumpu

[Inclui vida e obra de Spinoza] - Sao Paulo: Abril Cultural, 1973, 2^a edição 1979, 3^a edição 1983

Spinoza’s attribuutdefinitie 1/Def4 nog eens onder de loep

Vandaag ontving ik de tip dat op de Stanford Encyclopedia of Philosophy het door Noa Shein geschreven lemma “Spinoza's Theory of Attributes” gewijzigd is – a “substantive revision Mon Mar 19, 2018”]

Ik vond het wel nuttig dat artikel weer eens te lezen en daarbij meteen even na te gaan welke substantiële wijzigingen zij had aangebracht.

De laatste versie van het lemma die ik – ter vergelijking -  bij Internet Archive kon vinden was die van eveneens een substantive revision Thu Sep 12, 2013 welke nog maar een paar dagen geleden was gearchiveerd, n.l. op 11 maart 2018 [cf.].

[1] De eerste verandering is in de tweede alinea na “Nonetheless, it is astonishing how little agreement there is among scholars as to some of the most basic features of Spinoza's theory of attributes,” is weggehaald: “This poses a problem for anyone trying to explain Spinoza's view on attributes in an interpretation-neutral fashion.”

Iemand zal haar erop gewezen hebben, of ze heeft zelf in de gaten gekregen, dat deze passage teveel suggereerde dat zij een interpretatie-neutrale behandeling van het attributenbegrip zou bieden, hetgeen niet consistent is met haar tekst, waarin ze op diverse plaatsen aangeeft dat het lezen van de attributennotie samenhangt met het interpreteren van andere onderdelen van Spinoza’s filosofie.

[2] in de § 1.8 Ambiguities and Interpretative Directions

is noot 11 van bij de paragraaftitel 3 regels naar onder verplaatst: “For a more comprehensive survey of this issue cf. Noa Shein, “The False Dichotomy between Objective and Subjective Interpretations of Spinoza's Theory of Attributes,” British Journal for the History of Philosophy, forthcoming (2009), waarbij forthcoming uiteraard is weggelaten. Ik noteer hier meteen dat zij dit artikel op haar pagina bij academia.edu heeft geplaatst – zie ook onder.

[3] Toegevoegd is in die paragraaf na Wolfson: “More recently, Michael Della Rocca as been advocating a more idealistic interpretation of the attributes, which shares certain important features with the subjectivist camp."

Aan het eind van § 1.8.1.1 Objections to Subjectivism, werd toegevoegd: “Michael Della Rocca, however, has been advocating more recently that attributes (and diversity more generally), are mind-dependent yet not illusory. Thus he aims to overcome some of the traditional objections to subjectivism (primarily “illusory knowledge” objections) while insisting on the mind-dependent status of attributes. He takes the mind-dependant nature of diversity (be it of attribute or modes) to be an inevitable consequence of Spinoza’s adoption of the Principle of Sufficient Reason (cf. Della Rocca, 2012).

[4] Aan de bibliografie zijn toegevoegd

Spinoza in werkelijk en betwijfelbaar of pseudo Open Domein

Soms kom je op internet onverwacht het PDF van een boek tegen. De vraag is of dat dan altijd vrijgegeven is aan het Open Domein.

Mijn blog van 29-12-2010: “Nieuw licht op Kant en Spinoza” schreef ik naar aanleiding van een tip van Henk Keizer die meldde dat toen net uit was:

• Beth Lord: Kant and Spinozism: Transcendental Idealism and Immanence from Jacobi to Deleuze. Palgrave Macmillan (Renewing Philosophy), 2010, 272 pp

Tot mijn verrassing en verbazing kwam ik ineens (zomaar – ik was er niet naar op zoek ) het PDF ervan op internet tegen, afkomstig van de website van South African History Online (SAHO). En daar bleken nog veel meer boeken te staan, zoals