Samuel Osgood (1812 - 1880) schreef één - na 140 jaar nog steeds interessant - artikel over #Spinoza

Hij was een American Unitarian Minister. “A native of Charlestown, Mass., Osgood graduated from Harvard and went on to study theology at the Cambridge Divinity School. After holding serveral Unitarian pastorates, he succeeded the Rev. Orville Dewey as minister of the Church of the Messiah in New York in 1849, a position he held for the next twenty years. Osgood was long associated with The New-York Historical Society.” [Cf. info bij dit marmeren borstbeeld van hem uit 1869].
Aan het eind haal ik een boek naar binnen met méér informatie over hem.

Interessant is nog het volgende te weten: "Samuel Osgood was a Unitarian minister who edited the influential Transcendental periodical the Western Messenger and belonged to the Transcendental Club and the Town and Country Club.  While living in Louisville, Kentucky in 1836 to 1837, he was responsible for four issues and collaborated on a fifth.  Of the over 70 articles he wrote in the Western Messenger, perhaps the most notable is his review of Ralph Waldo Emerson’s first published work, Nature, in which he praises Emerson for being “not such a dreamer on the beauties of the universe, as to forget its material uses.” [Van hier]
Over de unitarische Tanscendentalisten had ik op 23-11-2015 een uitvoerig blog: "Een Spinoza-debat in de VS van Amerika." Samuel Osgood behoorde dus tot die kring.

Het gaat me hier om zijn

Samuel Osgood, “The Centenary of Spinoza.” In: The North American Review Vol. 124, No. 255 (Mar. - Apr., 1877), pp. 265-288 (24 pages)

Waarin Osgood een aardige impressie geeft van Spinoza en een uitvoerige bespreking geeft van:

• Benedicti De Spinoza Opera Qua: Super sunt Omnia. Ex Editionibus Principibus Denuo Edidit et Prefatus Est Carolus Hermannus Bruder. Vol. I. - III. Lipsise. B. Tauchnitz. 1843 - 46.
• Ad Benedicti De Spinoza Opera Quae Supersunt Omnia Supplementum. Amstelodami. Apud F. Muller. 1862.
• Spinoza. Ein Denkerleben. Von Berthold Auerbach. Vierte Auflage. Stuttgart. 1860.
• The Ethics of Benedict de Spinoza. From the Latin, with an Introductory Sketch of his Life and Writings. New York: D. Yan Nostrand. 1876.

Het artikel werd tevens opgenomen onder de titel 'Spinoza: master of great men', in: Wayne I. Boucher (Ed.), Spinoza: 18th and 19th Century Discussions: Vol. 4: 1870-1880 (1999), 216-227

In Adolph A. Oko, The Spinoza Bibliography [Boston: G.K. Hall & Co, 1964), staat het vermeld op p. 180

Welnu, Jstor laat het PDF vrij downloaden. Ook bij Hathitrust is het stuk in te zien.

De Italianen kregen weer een vertaling van Steven Nadler over #Spinoza

Na vertalingen van Nadlers Spinoza: A Life (in het Italiaans vertaald als Baruch Spinoza e l'Olanda del Seicento, Einaudi, Torino 2002), Spinoza's Heresy: Immortality and the Jewish Mind (in het Italiaans vertaald als L'eresia di Spinoza. L'immortalità e lo spirito ebraico, Einaudi, Torino 2005), A Book Forged in Hell (in het Italiaans vertaald als Un libro forgiato all'Inferno. Lo scandaloso «Trattato» di Spinoza e la nascita del secolarismo, Einaudi 2013) en Rembrandt's Jews (Gli ebrei di Rembrandt, Einaudi, Torino 2017), is nu ook, maar bij een andere uitgever, Steven Nadlers Spinoza’s Ethics. An Introduction (2006) in het Italiaans vertaald als

Steven Nadler, La via alla felicità. L’etica di Spinoza nella cultura del Seicento, Ulrico Hoepli Editore, Milano 2018, pp. 285

 

Ik zag dit via een bespreking ervan vandaag door Francesco Roat. Die Italiaanse belangstellenden in Spinoza boffen maar.

In oprichting: de Wageningse Spinoza Kring (WASK)

Zes deelnemers van de presentatie “Spinoza, even moeilijk als zeldzaam?”, gegeven door dhr. Hendrik K. Groen op 3 december 2018 aan de Volksuniversiteit Wageningen [cf.], willen doorgaan met de gezamenlijke bestudering met hem van het gedachtegoed van Spinoza.
In 2019 zal daartoe een oprichtingsbijeenkomst gehouden worden, zo is te lezen op de website van de VHS.

 

Gedacht wordt aan het bespreken van En je zult spinazie eten van Jan Knol en van
 de Verhandeling over  de verbetering van het verstand.

Leden van de vereniging Het Spinozahuis in de buurt van Wageningen worden van harte uitgenodigd zich aan te sluiten bij dit initiatief.

Inlichtingen en aanmelding bij Hendrik K Groen (henk) email groenhk@icloud.com 

#Spinoza’s Ethica-vertaling uit 1930 door de Fransman Armand Guérinot

Daar het er niet naar uitziet dat nog in 2018 de nieuwe wetenschappelijke uitgave van de Ethica die de Gebhardt-editie van 1925 moet opvolgen, bij PUF zal verschijnen, breng ik hier van de vele Franse vertalingen een bijzondere in herinnering:

L'Éthique de Spinoza. Traduction nouvelle par A. Guérinot. Deux tomes. Paris: Editeur, Edouard Pelletan, R. Helleu et R. Sergent [Philosophes et moralistes, n° 11], 1930 - XXXII, 732 pp. [cover der 2 delen van hier]

In 1993 verscheen een uitgedunde heruitgave door Éditions Ivrea [cf. en cf.], die werd voorafgegaan door een “Opmerking over deze editie”:

"De vertaling van Guérinot werd in 1930 uitgegeven door Editions d'Art Édouard Pelletan. Deze strikt gelimiteerde editie was al snel niet meer te vinden. Tot nu toe was hij nooit opnieuw uitgegeven, hoewel hij op grote schaal werd gebruikt, en belangrijke spinozisten er in hun studies naar verwijzen.

Verschillende vertalingen zijn momenteel beschikbaar: Roland Caillois (1954), Bernard Pautrat (1988), Robert Misrahi (1990); de meest voorkomende overgeblevene is die van Appuhn gepubliceerd in 1906, en herzien in 1934.

Guérinot onderscheidt zich door de keuze die hij maakt voor de taal, die van de zeventiende eeuw, in zijn puurheid. De originele tekst wordt weergegeven met onvergelijkbare precisie en eenvoud. De samenhang van het werk wordt hersteld met een soort van lichtgevende dichtheid. Guerinot weet beter dan in zijn syntactische striktheid de vrijheid te vertalen waartoe Spinoza's denken reikt. Het klassieke Frans dat Guérinot herschept, komt in zijn objectiviteit overeen met het Latijn van Spinoza. Beide ontvouwen zich met hetzelfde bewijs en dezelfde tijd tegen het einde dat werd nagestreefd.

We hebben de lezer deze versie tot op dit punt ter beschikking gesteld, met als origineel dat, de mooiste, maar ook de zeldzaamste was geworden. "

David Ives's The Interrogation of Baruch de #Spinoza gaat begin 2019 in het Canadese London.

"New Jerusalem" uit de titel weggelaten.

Sterrenkundige Margot Brouwer 18 januari 2019 over het Universum én #Spinoza

in KerkCafé Uithoorn in De Schutse, De Mérodelaan 1, Uithoorn. [Cf.]

 

 

"Langzaam verandert onze ruimtereis in een filosofische reis, die ook Margots persoonlijke zoektocht naar betekenis reflecteert. Wat betekent de kennis dat we uit sterrenstof bestaan voor ons? Hoe ga je om met je eigen nietigheid? Hoe kun je je nog geborgen voelen in een oneindig heelal? Worstelend met deze vragen vond ze houvast bij Spinoza, de filosoof die bijna 400 jaar geleden al zijn holistische visie op het Universum ontwikkelde. Een visie waarin God, de mens, de natuur en het Heelal samenvallen, en waarin wetenschap, filosofie en spiritualiteit een geheel vormen."

Maar om nou te zeggen dat “God, de mens, de natuur en het Heelal samenvallen” is wel erg tekort door de bocht….

#Spinoza Scholar Martin Lin corrigeert Spinoza m.b.t. zijn causaliteitsaxioma 1/ax4

Martin Lin, videostill 2015

Over Martin Lin, nu Associate Professor of Philosophy at Rutgers University, New Brunswick. had ik al eerder blogs (zie onder). Recent uploadde hij naar wel drie plaatsen op internet zijn artikel of hoofdstuk

Martin Lin, “The Many Faces of Spinoza's Causal Axiom.” In: Sebastian Bender and Dominik Perler (ed.), Causation and Cognition in Early Modern Philosophy. New York: Routledge (forthcoming) [PDF philpapers, PDF philarchive en academia.edu]
Het betreft zijn bijdrage aan  de conferentie "Causation and Cognition in Early Modern Philosophy" die van 31 mei t/m 2 juni 2018 in Berlijn werd gehouden [cf.] en waarvan dus een boek wordt samengesteld.

Zijn bijdrage begint aldus: “Cognition of the effect depends on and implies cognition of its cause,” announces Spinoza in 1a4 of his Ethics.¹ This axiom, known as “Spinoza’s causal axiom,” is one of the most important in the Ethics. It plays a central role in Spinoza’s arguments for some of his most important doctrines, including (1) that things with nothing in common cannot causally interact; (2) that we have sense perception of the external causes of our bodily states; (3) that we have adequate knowledge of God’s eternal and infinite essence; and (4) that the order and connection of ideas is the same as the order and connection of things. It would, thus, appear that a single axiom bears a tremendous amount of weight in Spinoza’s metaphysical system.

In what follows, I will explore how Spinoza uses the axiom to argue for the four doctrines mentioned above, and I will argue that it cannot be given a consistent interpretation that allows it to play all the roles that he assigns to it. In particular, whereas there is a single interpretation that makes sense of (1)–(3), there is no way to make the causal axiom consistent with both those doctrines and the role Spinoza assigns it in securing (4). I will argue, however, that this does not present an insuperable problem for Spinoza, because he has a better argument for the parallelism that relies not on the causal axiom but rather on mode identity. I conclude by considering the underlying philosophical motivations for the causal axiom and argue that it is an expression of a coherent and attractive view of the relationship between causation and causal explanation.”