Susan James werkt vermoedelijk aan publicatie over geestkracht (fortitudo animi) bij Spinoza

Vandaag houdt Susan James eind van de middag in het kader van de J.H. Burns Memorial Lectures aan de University of St Andrews een lezing over “Putting One’s Knowledge to Work: Spinoza on fortitude” [cf.]

Over dat onderwerp sprak ze de laatste jaren al vaker, waarvan ik er hier enkele noem:

Op het afscheidsymposium van Piet Steenbakkers op vrijdag 2 september in Utrecht over "Spinoza Research: To Be Continued," sprak Susan James over: "Wanting to Understand: Spinoza on the Virtue of Fortitudo." [Cf. de gelijknamige publicatie van Uitgeverij Spinozahuis uit 2016 en cf. blog. Chris Meyns gaf daarvan een tweet mét foto van Susan James]. In dat blog schreef ik:

Ook Susan James komt niet met voorstellen voor nieuwe research maar komt met een voorbeeld, het gebruik van fortitudo door Spinoza, waarnaar volgens haar nader onderzoek zinvol is en dat ze hier alvast brengt: hoe heeft hij zijn betekenis die hij het woord laat hebben samengesteld uit welke tradities? Ze haalt er Descartes, Hobbes, Augustinus, Aquinus en Calvijn bij. Al met al in mijn ogen het enige artikel dat een uitzondering vormt en waarnaar nog wel eens gegrepen en verwezen zal worden.

Op 17 August 2017 sprak ze aan de University of Queensland in Australië over "Imagining Fortitudo". [Cf. haar foto van daar]

Abstract: For Spinoza, one of the manifestations of philosophical understanding is the virtue of fortitudo, a commitment to living as one’s understanding dictates. This virtue in tu, haar fotorn encompasses two others; animositas or the ‘desire by which each one strives, solely from the dictate of reason, to preserve his being’, and generositas, ‘the desire by which each one strives, solely from the dictate of reason, to aid other men and join them to him in friendship’. In the first part of this paper I consider how understanding and fortitudo are related. I argue that Spinoza regards the process of cultivating fortitudo as distinct from the process of acquiring understanding. As finite beings who are striving to empower ourselves, we humans not only have to try to improve our grasp of what we and the world are like.  We also have to learn how to live in the light of our knowledge. What does Spinoza tell us about this latter process?  He shows us, I suggest, that cultivating fortitudo is both an imaginative and a political undertaking, and sketches some of the practices through which it can be developed. In doing so, however, he opens up a topic of contemporary as well as historical significance, about which there is much more to be said.

Op 20 november 2017 sprak ze aan het Neubauer Collegium for Culture and Society in Chicago, eveneens over: “Putting Our Knowledge to Work: Spinoza on Fortitude.”[Cf.]

Zo waren er meer gelegenheden waarbij Susan James sprak over “Spinoza on fortitudo”, zie bv. Researchgate – en vanmiddag dus in Schotland.

Kortom, ik denk wel dat je mag verwachten dat ze dit een keer afrond met een publicatie.

Spinoza'nin duygulari [Spinoza's emoties]

Deze tekeningen werden vier dagen geleden hier gepost door Ümran Yildiz Çetin @spinoza'nin duygulari [Spinoza's emoties]

Spinoza één van de 50 Bibliophilia Literary Postcards

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In 2015 stelde Obvious State Studio in samenwerking met Penguin Random House een Bibliophilia-collectie literaire postkaarten samen, bestaande uit 50 originele ontwerpen. Grootte: 4 x 6 inches. Die werden dubbel in een box gestopt zodat je er van elke kaart één kon versturen en de ander zelf houden. [Cf.]

Van Monique Bullinga kreeg ik een afbeelding van de kaart met Spinoza, waarop een uitspraak die Spinoza deed in een brief in 1674 aan Hugo Boxel.

Spinoza door Susan James gezien als “een opmerkelijke kameleon”

Afhankelijk van de geschiedenis en de omstandigheden kan hij naar behoefte in een andere kleur worden gezien en gelezen. Dat schrijft Susan James in een hoofdstuk, waarin ze laat zien hoe Althusser naar de behoefte die hij heeft om het marxisme en met name de theorie over ideologie die hij onvoldoende ontwikkeld vindt, aan te passen vanuit hoe hij Spinoza leest. Hij leest Spinoza als zijnde materialist.

Op dit artikel wees iemand die onder het pseudoniem ‘WahresLeben’ op twitter steeds verwijzingen aanbrengt naar interessante teksten en internetpagina’s. Na het maken van het blog van gisteren stuitte ik op zijn twitterpagina en daarop trof ik deze recente tweet, waarmee hij wees op

Susan James, “Spinoza and materialism” In: Stephen H. Daniel (ed.), Current Continental Theory and Modern Philosophy [Northwestern University Press, 2005 - cf. Contents PDF], p. 100 – 113. Het stuk laat zich in z'n geheel lezen bij books.google.

Reviewer Theodore R. Schatzki, University of Kentucky, bij de NDPR, heeft het over “Susan James's skeptical analysis of Althusser's appropriation of Spinoza in his, Althusser's, search for an "aleatory materialism."”

Graag geef ik dit hier door. Ook het hoofdstuk van Etienne Balibar, "Potentia multitudinis, quae una veluti mente ducitur: Spinoza on the Body Politic" laat zich helemaal lezen – cf. books.google 

Gilles Deleuze’s « Spinoza et les trois Éthiques » ook in het Nederlands vertaald

Zojuist pas zie ik – via bol.com - aan de inhoudsopgave van het in oktober 1992 verschenen

Gilles Deleuze, Kritisch en klinisch. Essays over literatuur en filosofie. Vertaling Walter van der Star. Octavo Publicaties, oktober 2012 – isbn 9789490334093 - 228 pagina's

dat het laatste hoofdstuk, hoofdstuk 17, de titel draagt: « Spinoza en de drie 'Ethicá's' ». Waarvan akte. Daar had nog niemand mij op gewezen.

Het laatste dat van Gilles Deleuze nog tijdens zijn leven verscheen en dat hij eigenhandig geredigeerd had, was Critique et Clinique [Les Editions de Minuit [« Paradoxe »], 1993, waarin het 17^e en laatste hoofdstuk was: “Spinoza et les trois Éthiques,“ [pp. 172-187].
Het laatste dat deze ‘Spinoza-intoxicated man’ liet verschijnen ging dus over Spinoza.

Fraaie cover van Ariel Suhamy y Alia Daval, Spinoza por las bestias

Het boekje van Ariel Suhamy & Alia Daval, Spinoza par les bêtes, dat in het najaar van 2008 bij Ollendorff et Desseins éditions verscheen [cf. blog van 09-07-2008], werd in 2016 in Spaanse vertaling in Argentinië uitgegeven met een spannendere cover dan de oorspronkelijke Franse:

Ariel Suhamy y Alia Daval, Spinoza por las bestias. Traducción de Sebastián Puente. Buenos Aires: Cactus, 2016.  160 páginas.

Van Alejandro Lagreca verscheen pas geleden, op 6 februari 2018, een bespreking in La Insuperable [cf.]. Hij vindt dat het nog niet genoeg goed zichtbaar op boekentafels wordt gelegd en geeft daarom een aantal jaren na verschijnen nog eens aandacht aan het boekje, waarin Ariel Suhamy “het reflectieve pad van Spinoza’s Ethica aflegt,” met daarbij de heel aardige illustraties van Alia Daval. Het boekje heeft “een kwaliteit die de loutere intenties van een inleiding overstijgt.” Ze halen vooral Spinoza’s voorkeur naar boven om voorbeelden te geven van dieren uit de echte wereld of schepsels van het imaginaire. “Zo krijgt de conceptuele strengheid in de uiteenzetting van Suhamy vermaak, een goed humeur en een uitstekende verankering in de herinnering van de lezer, een taak waarin het plastische talent van Alia Daval een essentieel contrapunt wordt.”

André Scala – één van de velen die over Spinoza schreven

 

Zomaar, daar ik de [li-]cover tweedehands tegenkwam, heb ik de informatie bijeengezocht over:

André Scala [wiki & fracademic], Spinoza. Paris: Les Belles Lettres [« Figures du savoir »], 1998. - 128 pp.; heruitgegeven bij librairie académique Perrin [« Tempus philo »], 2009. - 160 pp.

Baruch Spinoza (1632-1677), philosophe, grammairien et penseur politique, cartésien immodéré selon Leibnlz, a exposé la « Méthode » en lui donnant une forme géométrique rigoureuse, et douté de l'authenticité des livres de Moïse - ce qui lui a valu d'être excommunié de La Synagogue. On lui doit une théorie de la Substance radicale - Dieu est la seule substance, le seul être, le monde est l'ensemble des modes des deux seuls attributs divins que nous pouvons connaitre: étendue et pensée - qui l'a fait passer pour panthéiste...

Comment Spinoza, fils de marchand d'Amsterdam, est-il devenu philosophe? Comment a-t-il fait de la philosophie avec ceux qui le désiraient? Comment en a-t-il fait contre ceux qui l'en empêchaient? Et surtout comment en a-t-il fait avec ceux qui n'en faisaient pas? Telles sont les questions que l'on -a voulu traiter ici, comme pour entrouvrir son oeuvre.

André Scala, agrégé de philosophie, enseigne la philosophie à l'Université de Valenciennes et de Lille Ill. Il a publié Spinoza, Traite de la Réforme de l'entendement, introduction, traduction et notes (1991), Pieter de Hooch (1991 et, en collaboration avec Michel Field, Petis dialogues entre amis (1997). Également co-scénariste du film Les derniers jours d'Emmanuel Kant de Philippe Collin (1992) et co-auteur, avec Jackie Berroyer, de l'émission de télévision Pas si vite!