Ecce Spinoza in piëta-sculptuur op expositie in Museum De Fundatie - #Spinoza

 

Piëta-sculptuur van Yuri Honing op de expositie Goldbrun van Yuri Honing & Mariecke van der Linden in Museum De Fundatie in Zwolle – onder ‘t motto ‘Homo homini lupus’. [still uit video van RTV Oost]

“Deze sculptuur wordt in de begeleidende flyer bij de tentoonstelling omschreven als ‘een manshoge piëta, met Spinoza als Maria en het onthoofde lichaam van Marie-Antoinette als Jezus’.” Zo is te lezen op het blog van Els van Swol die 14 oktober 2018 schrijft over de expositie en het vooral heeft over de schildering “Spinoza mirrored in the Eyes of God,” hoog op een muur, van Mariecke van der Linden, en ook haar “The Curse of Spinoza,” maar jammer genoeg zonder er een fotootje bij te leveren, zodat iemand als ik, die niet naar het museum kan, er ook een idee van kan krijgen.

Vasilij Vasil'evič Sokolov (1919 - 2017) Russisch filosoof, was in zijn tijd dé scholar van de Sovjet Unie over #Spinoza [1]

Sokolov vertaalde werk van Spinoza en schreef twee boeken en vele artikelen over Spinoza. Het wordt tijd voor enige blogs over hem. Onderaan heb ik de links naar eerdere blogs over Russische aandacht voor Spinoza

Igor Kaufman schrijft in "Studies on Spinoza in Russia" over Sokolov [Kaufman's  PDF staat tegenwoordig op academia.edu]:

“Vladimir V. Sokolov has been researching as a historian of philosophy, especially in history of philosophy of the seventeenth to nineteenth centuries. He’s been working since fifties of twentieth century as a Professor at the Department of History of Philosophy of the Faculty of Philosophy, Moscow State University. He interpreted Spinoza’s philosophy as materialism and atheism; this interpretation was connected with historical and critical studies on Spinoza’s contemporaries and the pre-Spinozistic pantheism. He interpreted Spinoza’s pantheism as an inconsistent variant of materialism.”

Een wikipedia of andere pagina over deze Russische filosoof op internet liet Google niet te vinden. Hij komt niet voor op de Sokolov- of Sokolow-pagina en ook niet op de “List of Russian philosophers” [cf.]. En dus grabbelde ik voor dit en volgende blogs bij elkaar wat er te vinden is over vooral de Spinoza-studie van deze geleerde. En dat is best wat. Ik kon aanvankelijk zijn levensdata niet geven, want z’n sterfdatum vond ik nergens en hem worden twee geboortedata toegekend (1915 en 1919), ), “maar wellicht stuit ik toch nog eens op juiste informatie,” zo schreef ik in een eerste concept van dit blog. 

En die juiste informatie ontving ik van mevr. Iva Manova, Assistant Prof. at the Bulgarian Academy of Sciences, die zo vriendelijk was mij de link te bieden naar de Russische Wikipedia-pagina over hem en naar twee Russische korte obituaries die verschenen in het Russische filosofische tijdschrift "Voprosy filosofii" [obituary 1 en obitury 2 van V. V. Vasiliev]. Uit een later blog zal blijken, waarom ik haar e-mailde om nadere informatie over Sokolov.

George Louis Kline (1921 - 2014) deskundige over #Spinoza in de v/h Sovjet Unie

Op 17-09-2014 had ik het blog » George L. Kline (1921 -) "On the infinity of Spinoza’s attributes" «. Ik ontdekte zojuist op de Wikipedia-pagina over hem, dat hij een maand na dit blog overleed, n.l. op 21 oktober 2014. Aangezien ik bezig ben met een blog over V.V. Sokolov, waarbij ik uitgebreid uit een artikel van Kline wil citeren, vind ik het wel netjes deze aanvulling op dat vroegere blog te maken.

Ik noem nog even zijn belangrijke werk:

George L. Kline, Spinoza in Soviet Philosophy [London: Routledge and Kegan, 1952; reprint Westport: Hyperion Press, 1981] [cf. PDF van 1952/53-review door Isaiah Berlin].
Uit het review van Robert G. Turnbull [in: The Journal of Philosophy, Vol. 51, No. 8 (Apr. 15, 1954), pp. 241-244 - hier te vinden], leren we uit de titel om welke essays het gaat in
Spinoza in Soviet Philosophy. A Series of Essays [by D. Rakhman, L. I. Akselrod, A. M. Deborin, V. K. Brushlinski, S. Ya. Volfson, I. P. Razumovski, and I. K. Luppol], Selected and Translated and with an Introduction by George I. Kline. New York: The Humanities Press; London: Routledge & Kegan
Paul, 1952. vii, 190 p.  

Zijn bijdrage, “On the Infinity of Spinoza’s Attributes,” aan: Siegfried Hessing (Ed.), Speculum Spinozanum, 1677-1977 [London, Routledge and Kegan Paul, 1977, 333-352.] dat ik in dat blog kort besprak, vind ik nog steeds subliem.

Zojuist raadpleegde ik met het oog op een komend blog zijn

George L. Kline, “Spinoza East and West: Six Recent Studies in Spinozist Philosophy, “ [in: The Journal of Philosophy, Vol 58 #22(13, June 1961), 346-355, cf. pdcnet en jstor], waarin hij op een gedegen wijze het toen recente werk besprak van de Fransman Sylvain Zac, de Russen V.V. Sokolov, S.I. Barstok en Milan Sobotka, de Amerikaan Lewis S. Feuer, de Engelsman H.F. Hallett en de Pool Leszek Kolakowski. Daaruit ga ik in een volgend blog zijn stuk over Sokolov citeren.

Voor de rest verwijs ik naar mijn eerdere blog over hem en de wikipedia-pagina die toen nog niet bestond.
Opmerkelijk vind ik het te moeten constateren dat in twee obituaries over hem - één zit als link achter de cover van zijn boek, de ander is van Philip T. Grier, "George L. Kline, 1921–2014" [in: Slavic Review, Vol. 74, No. 1 (SPRING 2015), pp. 233-235; cf. jstor en te zien op questia - niets over zijn Spinoza-studie wordt vermeld! Goed dus dat ik nog eens dit blog aan hem wijd. 

NDPR brengt review van de nieuwste Engelse Ethica-vertaling

In het blog van 29 juni 2018 signaleerde ik de “Nieuwe Engelse Ethica-vertaling, gebaseerd op de komende nieuwe kritische editie:”

Spinoza, Ethics. Proved in Geometrical Order. Edited by Matthew J. Kisner; translated by Michael Silverthorne and Matthew J. Kisner. Cambridge Universiy Press [Series: Cambridge Texts in the History of Philosophy], 2018

Welnu, vandaag verschijnt bij de NDPR de bespreking ervan door Steve Barbone. Barbone vergelijkt de nieuwe vertaling op een aantal belangrijke punten met die van Samuel Shirley en Edwin Curley. De slotalinea luidt:

In sum, Silverthorne and Kisner's new translation is to be appreciated for the work done to help bring English readers closer to Spinoza's text by using different English terms for Spinoza's Latin ones. This choice betrays their decision to favor text over convention insofar as we lose, literally, key aspects of Spinoza's philosophy (e.g., "the three kinds of knowledge"). On the other hand, readers must decide for themselves whether they prefer being betrayed by translations that provide them with phrases and wordings with which they are already familiar even though these beloved phrases may not be quite so literal renderings, or whether they prefer being betrayed by a more textual rendition that forgoes these well-known wordings. At any rate, it becomes a matter of which betrayal we are willing to live with, and it is Spinoza himself who informs us that every interpretation already betrays something of the one who makes it: "It follows . . . that the ideas that we have of external bodies indicate the constitution of our own body more than the nature of the external bodies" (61).

Slowaakse M.P. Joppová over het consequentialisme van #Spinoza’s Ethica

Michaela Petrufová Joppová, afgestudeerd master in de Ethiek, is aan de Universiteit van Prešov in Slowakije bezig met haar proefschrift over filosofisch-antropologische achtergrond van de ethiek van de sociale gevolgen ervan (promotor prof. Dr. Vasil Gluchman). Analyseert de kwestie van de mens als een morele entiteit in de context van fundamentele antropologische categorieën van een ethiek van sociale gevolgen. Daarin verwerkt ze ook de sociale ethiek en antropologie van Spinoza. [Cf., cf. en cf.] Over de laatste schreef ze intussen het volgende artikel:

Michaela Petrufová Joppová, “Spinozian consequentialism of ethics of social consequences." In: Ethics & Bioethics (in Central Europe), 2018, 8 (issue 1–2), 41–50

Abstract: The present article deals with specific normative concepts of Spinoza’s ethical system and compares them to certain aspects of the theory of ethics of social consequences. At first, a way to approach the problem of normativity in Spinoza is presented, concentrating on the obligatory character of rational – or intellectual – motives. Then, theoretical evidence is presented which links Spinoza to normative-ethical consequentialism. The basis for a consequentialist model of Spinoza’s ethics is the concept of perfection, and on this basis it seems possible to consider its compatibility with non-utilitarian forms of consequentialism, such as ethics of social consequences. Conclusively, the paper’s aim is to present the possibility of considering Spinozian consequentialism as a non-utilitarian consequentialism, while considering ethics of social consequences as a contemporary form of Spinozian consequentialism. [Cf. en PDF]

En passant geeft ze ook het verschil aan tussen Spinoza en Kant.

Wat is dat voor slappe vraag: "Bestaat er een God?" Lees toch #Spinoza !

Vandaag verschenen

Vandaag zou Louis Althusser 100 jaar geworden zijn. Hij zette velen op het spoor van #Spinoza

Vanavond om 19:05 uur zendt de Oostenrijkse radio Ö1.ORF een programma over uit over deze Franse filosoof, getiteld “Das Subjekt als Untertan.” Gisteren werd het op hun website voorbereid door een uitgebreid artikel door Nikolaus Halmer, waarin ook Althussers leunen op Spinoza aan de orde komt.